Poemas occitans amb versions anglesa e francesa
Aquestas « flors d'errança » son estadas culhidas per l'autor dins sas escorregudas al còr d'espacis pantaissats mas de bon reconéisser, qu'el trèva e que lo trèvan despuèi totjorn : la garriga e sas montanhas dins lor resplendor solara, mai que mai la montanha sacrada del poèta, la Serrana jamai nommada aicí, mas que servís de decòr a mantuna novèla sieuna. Aqueles territòris son poblats de sòmis e de fadas, e las montanhas mençonadas son las crestas secas e peirosas que tresplomban las vals de Vis e de Buèjas tan plan coma son lo paroxisme del desir o de la gaudença. Rèirepaís e inconscient se confondon. Aital coma se pòt pas agandir aquelas cimas sens se far cremar pel solelh e esquiçar per la barta davant de cabussar dins lo cèl o lo vuèg, aital lo desir nos escampa dins una dolor deliciosa e nos mena a nòstra pèrda, l'anientament dins « la reflambor del temps fugidís », « ont lo nonrés se càmbia en crida ». Joan-Frederic Brun, dins la linha de son recuèlh precedent, çai se fa lo poèta d'un país real e somiat, un reialme femenin, bleuge de secaresa luminosa, ont somiam de nos dissòlvre, cedissent à la temptacion de l'abís, a las delícias del vertige e als cants de las serenas.
« Au clar país de las sets qu'estorrisson espacejas la suaudor de ton oblit... » Aquestas 58 flors son seguidas de tres retraches corts de poètas, l'Albanés Ali Podrijma, la Curda Berivan Dosky e l'Occitan Ives Roqueta, qu'encarnan cadun a son biais l'astrada tragica de son pòble.
[post_status] => publish
[comment_status] => closed
[ping_status] => closed
[post_password] =>
[post_name] => flors-derranca
[to_ping] =>
[pinged] =>
[post_modified] => 2023-11-17 13:05:41
[post_modified_gmt] => 2023-11-17 12:05:41
[post_content_filtered] =>
[post_parent] => 0
[guid] => https://old.caoc.cat/?post_type=product&p=18493
[menu_order] => 0
[post_type] => product
[post_mime_type] =>
[comment_count] => 0
[filter] => raw
)
[queried_object_id] => 18493
[request] => SELECT wpcaoc_posts.*
FROM wpcaoc_posts
WHERE 1=1 AND wpcaoc_posts.post_name = 'flors-derranca' AND wpcaoc_posts.post_type = 'product'
ORDER BY wpcaoc_posts.post_date DESC
[posts] => Array
(
[0] => WP_Post Object
(
[ID] => 18493
[post_author] => 2
[post_date] => 2023-11-11 17:28:10
[post_date_gmt] => 2023-11-11 16:28:10
[post_content] =>
[post_title] => Flors d'errança
[post_excerpt] =>
Flors d'errança
Joan-Frederic Brun
Poemas occitans amb versions anglesa e francesa
Aquestas « flors d'errança » son estadas culhidas per l'autor dins sas escorregudas al còr d'espacis pantaissats mas de bon reconéisser, qu'el trèva e que lo trèvan despuèi totjorn : la garriga e sas montanhas dins lor resplendor solara, mai que mai la montanha sacrada del poèta, la Serrana jamai nommada aicí, mas que servís de decòr a mantuna novèla sieuna. Aqueles territòris son poblats de sòmis e de fadas, e las montanhas mençonadas son las crestas secas e peirosas que tresplomban las vals de Vis e de Buèjas tan plan coma son lo paroxisme del desir o de la gaudença. Rèirepaís e inconscient se confondon. Aital coma se pòt pas agandir aquelas cimas sens se far cremar pel solelh e esquiçar per la barta davant de cabussar dins lo cèl o lo vuèg, aital lo desir nos escampa dins una dolor deliciosa e nos mena a nòstra pèrda, l'anientament dins « la reflambor del temps fugidís », « ont lo nonrés se càmbia en crida ». Joan-Frederic Brun, dins la linha de son recuèlh precedent, çai se fa lo poèta d'un país real e somiat, un reialme femenin, bleuge de secaresa luminosa, ont somiam de nos dissòlvre, cedissent à la temptacion de l'abís, a las delícias del vertige e als cants de las serenas.
« Au clar país de las sets qu'estorrisson espacejas la suaudor de ton oblit... » Aquestas 58 flors son seguidas de tres retraches corts de poètas, l'Albanés Ali Podrijma, la Curda Berivan Dosky e l'Occitan Ives Roqueta, qu'encarnan cadun a son biais l'astrada tragica de son pòble.
[post_status] => publish
[comment_status] => closed
[ping_status] => closed
[post_password] =>
[post_name] => flors-derranca
[to_ping] =>
[pinged] =>
[post_modified] => 2023-11-17 13:05:41
[post_modified_gmt] => 2023-11-17 12:05:41
[post_content_filtered] =>
[post_parent] => 0
[guid] => https://old.caoc.cat/?post_type=product&p=18493
[menu_order] => 0
[post_type] => product
[post_mime_type] =>
[comment_count] => 0
[filter] => raw
)
)
[post_count] => 1
[current_post] => -1
[before_loop] => 1
[in_the_loop] =>
[post] => WP_Post Object
(
[ID] => 18493
[post_author] => 2
[post_date] => 2023-11-11 17:28:10
[post_date_gmt] => 2023-11-11 16:28:10
[post_content] =>
[post_title] => Flors d'errança
[post_excerpt] =>
Flors d'errança
Joan-Frederic Brun
Poemas occitans amb versions anglesa e francesa
Aquestas « flors d'errança » son estadas culhidas per l'autor dins sas escorregudas al còr d'espacis pantaissats mas de bon reconéisser, qu'el trèva e que lo trèvan despuèi totjorn : la garriga e sas montanhas dins lor resplendor solara, mai que mai la montanha sacrada del poèta, la Serrana jamai nommada aicí, mas que servís de decòr a mantuna novèla sieuna. Aqueles territòris son poblats de sòmis e de fadas, e las montanhas mençonadas son las crestas secas e peirosas que tresplomban las vals de Vis e de Buèjas tan plan coma son lo paroxisme del desir o de la gaudença. Rèirepaís e inconscient se confondon. Aital coma se pòt pas agandir aquelas cimas sens se far cremar pel solelh e esquiçar per la barta davant de cabussar dins lo cèl o lo vuèg, aital lo desir nos escampa dins una dolor deliciosa e nos mena a nòstra pèrda, l'anientament dins « la reflambor del temps fugidís », « ont lo nonrés se càmbia en crida ». Joan-Frederic Brun, dins la linha de son recuèlh precedent, çai se fa lo poèta d'un país real e somiat, un reialme femenin, bleuge de secaresa luminosa, ont somiam de nos dissòlvre, cedissent à la temptacion de l'abís, a las delícias del vertige e als cants de las serenas.
« Au clar país de las sets qu'estorrisson espacejas la suaudor de ton oblit... » Aquestas 58 flors son seguidas de tres retraches corts de poètas, l'Albanés Ali Podrijma, la Curda Berivan Dosky e l'Occitan Ives Roqueta, qu'encarnan cadun a son biais l'astrada tragica de son pòble.
[post_status] => publish
[comment_status] => closed
[ping_status] => closed
[post_password] =>
[post_name] => flors-derranca
[to_ping] =>
[pinged] =>
[post_modified] => 2023-11-17 13:05:41
[post_modified_gmt] => 2023-11-17 12:05:41
[post_content_filtered] =>
[post_parent] => 0
[guid] => https://old.caoc.cat/?post_type=product&p=18493
[menu_order] => 0
[post_type] => product
[post_mime_type] =>
[comment_count] => 0
[filter] => raw
)
[comment_count] => 0
[current_comment] => -1
[found_posts] => 1
[max_num_pages] => 0
[max_num_comment_pages] => 0
[is_single] => 1
[is_preview] =>
[is_page] =>
[is_archive] =>
[is_date] =>
[is_year] =>
[is_month] =>
[is_day] =>
[is_time] =>
[is_author] =>
[is_category] =>
[is_tag] =>
[is_tax] =>
[is_search] =>
[is_feed] =>
[is_comment_feed] =>
[is_trackback] =>
[is_home] =>
[is_privacy_policy] =>
[is_404] =>
[is_embed] =>
[is_paged] =>
[is_admin] =>
[is_attachment] =>
[is_singular] => 1
[is_robots] =>
[is_favicon] =>
[is_posts_page] =>
[is_post_type_archive] =>
[query_vars_hash:WP_Query:private] => 9ecda4d6e5e6fb7ef8fbab76d53c103d
[query_vars_changed:WP_Query:private] =>
[thumbnails_cached] =>
[allow_query_attachment_by_filename:protected] =>
[stopwords:WP_Query:private] =>
[compat_fields:WP_Query:private] => Array
(
[0] => query_vars_hash
[1] => query_vars_changed
)
[compat_methods:WP_Query:private] => Array
(
[0] => init_query_flags
[1] => parse_tax_query
)
)
Aquestas « flors d’errança » son estadas culhidas per l’autor dins sas escorregudas al còr d’espacis pantaissats mas de bon reconéisser, qu’el trèva e que lo trèvan despuèi totjorn : la garriga e sas montanhas dins lor resplendor solara, mai que mai la montanha sacrada del poèta, la Serrana jamai nommada aicí, mas que servís de decòr a mantuna novèla sieuna. Aqueles territòris son poblats de sòmis e de fadas, e las montanhas mençonadas son las crestas secas e peirosas que tresplomban las vals de Vis e de Buèjas tan plan coma son lo paroxisme del desir o de la gaudença. Rèirepaís e inconscient se confondon. Aital coma se pòt pas agandir aquelas cimas sens se far cremar pel solelh e esquiçar per la barta davant de cabussar dins lo cèl o lo vuèg, aital lo desir nos escampa dins una dolor deliciosa e nos mena a nòstra pèrda, l’anientament dins « la reflambor del temps fugidís », « ont lo nonrés se càmbia en crida ». Joan-Frederic Brun, dins la linha de son recuèlh precedent, çai se fa lo poèta d’un país real e somiat, un reialme femenin, bleuge de secaresa luminosa, ont somiam de nos dissòlvre, cedissent à la temptacion de l’abís, a las delícias del vertige e als cants de las serenas.
« Au clar país de las sets qu’estorrisson espacejas la suaudor de ton oblit… » Aquestas 58 flors son seguidas de tres retraches corts de poètas, l’Albanés Ali Podrijma, la Curda Berivan Dosky e l’Occitan Ives Roqueta, qu’encarnan cadun a son biais l’astrada tragica de son pòble.
